DAĞLARCA, FAZIL HÜSNÜ



FAZIL HÜSNÜ DAĞLARCA(1914 İstanbul – ) Türk şairi. Kuleli Askerî Lisesini ve Harp Okulunu bitirdi. 1950′de kendi isteğiyle emekli oluncaya değin çeşitli yerlerde subay olarak görev yaptı. Basın-Yayın ve Turizm Genel Müdürlüğünde ve Çalışma Bakanlığında çalıştı. İstanbul’da Kitap adını verdiği bir kitap evi açtı. Türkçe adlı bir dergi çıkararak 43 sayı yayımladı. 1970 yılından itibaren yaşamını yalnızca şairlikle sürdürdü.

Adını, Varlık dergisinde çıkan şiirleriyle duyurdu. Şiirleri, Kültür Haftası, Aile, Yücel, Yeditepe, Türk Yurdu, Türkçe, Yön, Ataç, Türk Dili ve başka dergilerde yayımlandı. Türk şiirinin Tanzimat Döneminden bu yana en verimli sanatçısı olarak 100′e yakın şiir kitabı yayımladı.

İnsanı, tüm yönleriyle ele alan şiirler yazdı. Bireyi, hem doğrudan doğruya birey olarak kendi dünyası içinde hem de toplumsal yönden ele aldı. Gerçekçi konulara karşı duyarlı oldu. Anlatımı ve işlediği konularla son dönem Türk edebiyatının en önemli şairleri arasında yer aldı. Bireysel temalardan evrensel temalara açıldı. Böylece ünü Türkiye sınırlarını aştı. Yapıtları çeşitli dillere çevrildi.

Başlıca yapıtları şunlardır:
Havaya Çizilen Dünya (1943), Çocuk ve Allah (1940), Üç Şehitler Destanı (1949), Toprak Ana (1950), Asu (1956), Delice Böcek (1957), Batı Acısı (1958), Cezayir Türküsü (1961), Türk Olmak (1963), Yedi Memetler (1964), Çanakkale Destanı (1965), Vietnam Savaşımız (1966), Hiroşima (1970), Kubilây Destanı (1986), Malazgirt Ululaması (1979), Kınalı Kuzu Ağıdı (1972), Gazi Mustafa Kemal Atatürk (1973), Balina ile Mandalina (1977), Çukurova Koçaklaması (1979), Kuş Ayak (1971), Açıl Susam Açıl (1967), Şeker Yiyen Resimler (1980), Yazıları Seven Ayı (1979).



Arkadana Yolla
Yazc Dostu Sayfa