UYGUR, NERMİ



NERMİ UYGUR(1925 İstanbul – ) Türk düşünürü ve deneme yazarı. İstanbul’da doğdu. Galatasaray Lisesini ve İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümünü bitirdi. Almanya’da Köln Üniversitesinde felsefe eğitimi gördü. 1952′de kültür bilimlerine ilişkin bir yapıt olarak ortaya çıkan teziyle felsefe doktoru unvanı kazandı. Doktora tezi olan “Edmund Husserl’de Başkasının Ben’i Problemi” adlı yapıtıyla 1959 Türk Dil Kurumu Bilim Armağanı’nı kazandı. 1963′ten sonra İstanbul Üniversitesinde felsefe profesörü olarak çalıştı. Almanya’nın Wuppertal Üniversitesinde mantık, dil, sanat, kültür felsefesi ağırlıklı dersler verdi. 2000 yılında, Türkiye’de felsefenin kurumlaşmasına ve Türkçenin felsefe dili olarak gelişmesine yaptığı katkılardan dolayı Türkiye Bilimler Akademisi Hizmet Ödülü’nü aldı. Almanca, Fransızca, İngilizce ve Türkçe yayınlarıyla yurt içi ve yurt dışında özgün bir düşünür ve denemeci olarak tanınır.

Felsefe, sanat ve edebiyatı karşılaştıran yazılar kaleme aldı ve çeviriler yaptı.

Başlıca yapıtları şunlardır:
Denemeleri; Edmund Husserl’de Başkasının Ben’i Sorunu (1958), Dilin Gücü (1962), Felsefenin Çağrısı (1962), Dünya Görüşü (1963), Güneşle (1969), İnsan Açısından Edebiyat (1969, Yılın en başarılı deneme-eleştiri yapıtı, 1970), Tadı Damağımda: Bir Okur-Yazarın Kitap Okuma Serüvenleri (1995, Türkiye Gazeteciler Cemiyeti 1995 Sedat Simavi Edebiyat Ödülü), Başka Sevgisi (1996), Salkımlar (1998), Dipten Gelen (1999), Denemeli Denemesiz (1999), İçimin Sesi (2001), İncelemeleri; Türk Felsefesinin Boyutları (1974), Kuram-Eylem Bağlamı: Çözümleyici Bir Felsefe Denemesi (1975), Dil Yönünden Fizik Felsefesi (1979), Yaşama Felsefesi (1981), Kültür Kuramı (1984), Çağdaş Ortamda Teknik (1989), Bunalımdan Yaşama Kültürü (1989), İçi Dışıyla Batı’nın Kültür Dünyası (1992).



Arkadana Yolla
Yazc Dostu Sayfa